..jpg)
Dance or Die!
Trek je strakke fluorescerende pakje aan. Doe een felgele haarband in je haar en dans het snot maar voor je ogen. Want het zijn de mannen van Family Force 5 met een pakkend album: Dance or Die.
Family Force 5 bestaat uit vijf Amerikaanse jongens afkomstig uit Atlanta, Georgia. Bij het vormen van de band hebben ze elkaar nicknamen gegeven: Soul Glow Activitur, Crouton, Fatty, Nadaddy en Chap Stique. Samen maken ze stevige elektrorock, die bol staat van de energie. Zelf vind zanger Soul Glow Activatur hun album “het muzikale equivalent van het mixen van cola met mentos”. En ja, daar kan ik wel inkomen. Vanaf het allereerste nummer Dance or Die worden we meegenomen in een swingende wervelstorm van elektronische deuntjes, scheurende gitaren en de soms schreeuwerige en dan weer boyband-achtige zangmelodiënen.
Eén ding kan ik je garanderen als je naar dit album luistert, stil zitten is onmogelijk. Of zoals de mannen van Family Force 5 dat zelf liever zeggen:
One-two-three-four
I declare a dance war
Dance or die!
/// Jorrit
Het feest van Zita Swoon...
Van lieve vriend J. ontving ik op mijn 21ste verjaring een entreeticket voor ‘Het feest van Zita Swoon’. Een veelbelovende naam voor een driedaagse tour (Amsterdam, Parijs en Brussel) om een tweejarig reisbestaan aan te kondigen van een band die ik koester. Stef Kamil Carlens, oud-lid van de Belgische band dEUS en oprichter van Moondog Jr., wat later Zita Swoon werd, wilde het 15+ jubilée vieren met fans, op 16 december, in Paradiso. Daarom nodigde hij ook Spinvis en zijn oude maatje en mijn held, Tom Barman uit.
Zo kwam het dat ik mij na mijn tentamen marketingcommunicatie om 19:45 naar het station spoedde om mij na een korte reis te herenigen met anderen fans. Één van de mooie dingen van Zita Swoon is dat de fans in alle soorten en maten te bewonderen zijn. Inmiddels heb ik ze al meermalen mogen ontmoeten, de band en de fans. Jong, oud, mooi en lelijk, man of vrouw, hippies en zij die zich strak in het pak hebben gehesen. En altijd is het weer een feest.
Maar hoewel de naam ‘Het feest van Zita Swoon’ veel doet beloven, vond ik het minder… minder dan de afgelopen keren, minder dan ik van de avond had gehoopt. Misschien had ik te hoge verwachtingen, de nummers waren rustiger, ik miste Tom Pintens, die kennelijk in 2008 zijn vertrek al had aangekondigd. En de saxofonist/fluitist ondersteunde de boel op een mooie manier, maar het klopte niet. Ik miste de rock & roll, de gemeende wilde dansjes van Steff, en de heerlijke sfeer van de fans. Het was leuk dat Spinvis een kerstgedicht voordroeg, en dat hij daarna samen met Stef een bijzondere versie van I feel alive in the city (Zita Swoon) en Bagagedrager (Spinvis) verweef. Het was magisch om weer herenigd te worden met Tom Barman en ontzettend lief van vriend J. om een kaartje te geven, maar ik hoop dat ze over twee jaar met veel nieuwe dingen, keihard, terugkomen.
/// Maaike
De muziek van 2009!
Natuurlijk was 2009 het jaar van Jacko, Susan Boyle en het tweede album van Tokio Hotel. Wat waren we verdrietig toen zowel Liquido en Live als Delirious en Oasis besloten er mee te stoppen. Maar gelukkig was er ook nog nieuws uit de muzikale hoek. 2009 was een prachtig jaar. Daarom, voor elk wat wils, welke platen van dit jaar mag je niet missen?
White Lies - To Lose My Life
Luisteren als: je in een winterdip zit, en galmende zwartgallige indierock á la Editors je er doorheen helpt.
Laten liggen als: je genoeg krijgt van al die bands die alleen maar in mineur spelen.
Franz Ferdinand - Tonight
Luisteren als: je dacht dat deze Britpoppers hun vorige twee albums nooit zouden kunnen overtreffen.
Laten liggen als: je vindt dat op Day&Age van The Killers de gitaren missen.
The Prodigy - Invaders Must Die
Luisteren als: je je afvroeg waar al die hippe electrobandjes van nu hun inspiratie opdeden.
Laten liggen als: je een zwak hart hebt.
Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz!
Luisteren als: Je na Franz Ferdinand, Editors en The Killers geen genoeg kan krijgen van gitaarbands die de electronica induiken
Laten liggen als: je bij het horen van de bandnaam moet denken aan de nieuwste Opwekking.
Metric - Fantasies
Luisteren als: je uit je winterdip wilt komen en Mika een stap te ver gaat.
Laten liggen als: dit je veel te vrolijk is. Zie: White Lies.
The Temper Trap - Conditions
Luisteren als: je van mooie muziek houdt
Laten liggen als: je niet van mooie muziek houdt.
Hannah Montana - Hannah Montana 3
Luisteren als: je helemaal wild wordt van Miley Cyrus, Avril Lavigne en Jonas Brothers
Laten liggen als: je bang bent dat het glazuur van je tanden springt.
The xx - xx
Luisteren als: je helemaal hip wilt zijn, of gewoon het beste album van 2009 wilt luisteren.
Laten liggen als: je nu helemaal genoeg krijgt van niet zo vrolijke muziek.
Arctic Monkeys - Humbug
Luisteren als: je wilt weten waarom ze na hun debuut in seconden een stadion uitverkochten, en dit jaar de HMH amper konden vullen
Laten liggen als: je wilt blijven geloven dat dit een goede band is.
Muse - The Resistance
Luisteren als: je wild wordt van bombast, pathos, grootse gebaren en loeiende riffs
Laten liggen als: je vindt dat over-the-top iets slechts is.
Editors - In This Light And On This Evening
Luisteren als: je de tijd wilt nemen om te luisteren naar een band die zichzelf niet herhaalt
Laten liggen als: je volkomen gelukkig wordt de veiligheid en voorspelbaarheid van U2, Coldplay en AC/DC
De Staat - Wait For Evolution
Luisteren als: je smacht naar Nederlandse kwaliteitsmuziek zónder brugklasengels
Laten liggen als: je liever naar Anouk en Ilse Delange luistert.
/// Cor
Ik lach nooit om cabaret, ja wat gegrinnik hier en daar. Maar met dit nummer (onder andere) hebben flight of the conchords er voor gezorgd dat ik op een saaie, regenachtige winteravond, toch een glimlach op mijn gezicht kan toveren.
/// Maaike
Too drunk to Fuck
Na lang niet meer naar een concert te zijn geweest (waar is de tijd gebleven dat ik elke week nieuwe muziek ontdekkingen probeerde te doen voor 7 euro in Ekko) was de verjaardag van vriendlief een goede gelegenheid om weer wat geld uit te geven wat eigenlijk bedoeld was om mijn toch al karige inkomen boven de rode cijfers te houden. Dus afgelopen zondag verraste ik S. met een net niet champagne ontbijt (nooit iets bestellen bij 123ontbijt.nl!) en gaf ik hem een mooie geknutselde envelop met twee kaartjes voor Nouvelle Vague in Tivoli, diezelfde avond. Ik had er zin in, want ik kende ze en dacht daarmee niet voor al te veel verassingen te komen staan. S. kende ze nog niet maar ik verzekerde dat hij de leuke deuntjes ook zou waarderen, en dat het nou eenmaal leuk uitkwam dat ze op zijn verjaardag in Utrecht waren. Sa., een goede vriend van S. ging ook mee en gedrieën werden we ongeduldig bij het lange wachten op de eerste deuntjes. Het voorprogramma bestond uit een jongen en een meisje, die zichzelf Les Singes noemen, de naam kwam mij bekend voor, maar ik was al gauw afgeleid door een heleboel andere dingen die belangrijker leken op dat moment ondersteund met de lieve liedjes van de apen (vrije vertaling).
Toen daar eindelijk Nouvelle Vague opkwam was ik in de stemming, in mijn hoofd zat altijd het beeld van een lief onschuldig meisje die samen met de band hele goede nummers, van hele leuke bijzondere bandjes, een eigen draai gaf. Maar naast het kleine lieve onschuldige meisje kwam er een lang, mooi, blond meisje in het witte H&M jurkje, waar ik altijd over twijfel om hem te kopen, het podium op. Daarna was het allemaal heel prettig, want het lieve onschuldige meisje werd weliswaar overstemd door het lange, blonde meisje, maar dat was alleen maar fijn. Man, ik zou willen dat ik zo was. Lekker wild dansen en met je haren in de ronde draaien, daarbij ook nog eens zingen op allerlei verschillende manier en heel veel contact met het publiek hebben maar tegelijkertijd in je eigen wereldje zitten. Daar heb ik wel wat rode cijfers voor over. Ze deden alle nummers die ik mee kon mompelen, en nog veel meer. Depeche mode (Master and servant), Violent Femmes (Blister in the sun), The Sex Pistols (God save the queen) en de Buzzcocks (Ever fallen in love) kwamen langs, niet vergetende de bekendste covers van Joy division (Love will tear us a part), The Clash (Guns of Brixton) en de Dead Kennedys (Too drunk to fuck). En allen waren ze briljant. Lees: Nouvelle Vague, met zangeres Nadeah is een aanrader!
Ps. S. en Sa. Viel het allemaal mee, het hoge woord kwam er meteen uit…’die blonde zangeres was echt..geeeeilll’ En eerlijk is eerlijk, daar stem ik, buiten dat ik vooral van de muziek heb genoten, helemaal mee in.
/// Maaike
Agenda
Paradiso:
15 februari /// The Veils- 3+4+5+6 maart /// 5 Days Off
17 maart /// Blood Red Shoes
Van Velzen - Take me in 
Van Velzen laat opnieuw zien wat voor een rasmuzikant hij is. Take me in swingt en heeft catchy songs zoals: Love Song & Truth of the Matter
